Bir çocuk durup dururken şiddeti seçmez. Öfke, bir günde saldırganlığa dönüşmez. Bugün okullarda tanık olduğumuz şiddet ve zorbalık, aslında sadece çocukların meselesi değil. O çocukların büyüdüğü, izlediği ve maruz kaldığı iklimin bir sonucudur.

Çocuklar duyduklarını değil gördüklerini yaşatır. Evde çözülemeyen gerginlikler, bastırılan duygular ve şahit olunan öfke okul koridorlarında birer davranışa dönüşür. Buradan tüm anne ve babalara sesleniyorum: Çocuğunuzun okul başarısını takip ettiğiniz kadar duygusal dünyasını da takip edin. Ona öfkeyi bastırmayı değil doğru ifade etmeyi öğretin. Sınır koymayı, empati kurmayı ve başkasının canını acıtmamayı önce evde gösterin.

Unutmayın! Okulda güvenli bir ortam istiyorsak önce kendi evimizde güvenli ve merhametli bir dil inşa etmek zorundayız. Çünkü şiddetsiz bir toplum, evde atılan o ilk adımla başlar.